Może trudno w to uwierzyć, ale po raz drugi tej jesieni w Bieszczadach pojawiła się zima. Śnieg i lekki mróz sprawiły, że niektórym zamarzyły się białe Święta… Niestety po kilku dniach śnieg zaczął topnieć, a prognozy nie wskazują na to, by wkrótce pojawił się ponownie… Koniki chyba nie maja nic przeciw temu – wolą starą trawę od nowego balota. O dziwo, ciągle skutecznie się pasą na białych pastwiskach. Takie zimowe pasienie ma jednak pewna wadę – stada się rozpraszają na sporej przestrzeni, a tymczasem z resztek śniegu można wyczytać, że teren Saracenów jest systematycznie patrolowany przez wilki, a Jasmony są najwyraźniej „pilnowane” przez niedźwiedzia, który póki co nie zamierza spać!

Jesienna pogoda tym razem zdecydowanie była po naszej stronie. Słońce rozgrzewające zziębnięte dłonie często towarzyszyło nam w wędrówce. Trasa, niby ta sama, a jednak i tym razem staraliśmy się wybrać inny wariant drogi – powtarzanie bowiem nie leży w naszej naturze.

Rozpoczęliśmy rajd 10. listopada. Pokonując pasmo Otrytu i niezwykle płytki San, dotarliśmy na Krywe skąd zabraliśmy stado wesołych dwu i pół latków i Doliną Sanu ruszyliśmy w dalszą drogę. Na Tworylnym przyspieszyliśmy, galopując po niegdyś zaludnionych, a teraz całkowicie dzikich terenach. Dalej starą drogą wzdłuż Sanu dotarliśmy do mostu i po krótkiej wędrówce kolejnym grzbietem zakończyliśmy dzień pierwszy w Terce.

Dzień drugi przywitał nas błękitnym niebem i rześkim powietrzem. Przechodząc przez most nad Solinką ruszyliśmy lasem w kierunku Korbani i zeszliśmy do nieistniejącej już wsi – Tyskowej. Po krótkim, regeneracyjnym postoju ruszyliśmy prosto na Durną (979 m. n.p.m.), a następnie stromym zboczem, nieco trawersując, wyszliśmy na przepiękne łąki nad Jabłonkami. Tam galopom nie było końca aż do momentu, w którym dotarliśmy do drogi w Jabłonkach. Niektóre konie ochoczo przeskoczyły drogę więc dalej galopując dotarliśmy do miejsca nocnego odpoczynku.

Dzień trzeci okazał się być tym nieprzewidywalnym. W promieniach słońca ruszyliśmy w stronę Wysokiego Działu, dotarliśmy do czerwonego szlaku i trzymając się znaków powędrowaliśmy przez Jaworne (992 m. n.p.m.) aż do Przełęczy Żebrak. Tam opuściliśmy szlak i skierowaliśmy się w stronę Magury bez problemu pokonując „trójkąt bermudzki” – obszar, który niejednego jeźdźca zrobił w konia! O zachodzie słońca dotarliśmy do łąk nad Osławą, a tu okazało się, że nie wszyscy zaakceptowali tą trasę. Osiem młodych z przewodnikiem Pasikiem, niepostrzeżenie wybrało swój wariant… Poszukiwania uciekinierów szybko zostały przerwane przez nadchodzący zmrok. Reszta stada pozostała na docelowych łąkach między Smolnikiem, a Wolą Michową.

Dzień czwarty rozpoczął się wznowieniem poszukiwań, w pięknej, zimowej scenerii. Zmarznięta ziemia znacząco utrudniła odczytanie tropów, a przyjazne nawoływania nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Koło południa przerwaliśmy poszukiwania i z resztą stada ruszyliśmy, przekraczając zamarzniętą Osławę w kierunku Starego Łupkowa.

Po dotarciu koni na pastwisko nasi jeźdźcy niechętnie ruszyli w drogę powrotną do domów,
a pomniejszona ekipa poszukiwawcza ruszyła w teren, jednak bez skutku.

Dzień piąty. Zostały utworzone dwie ekipy: pierwsza przemieszczająca się pieszo
w poszukiwaniu śladów oraz tropów i druga poruszająca się samochodem, w poszukiwaniu informacji po okolicznych wioskach. Po kilku godzinach nic się jednak nie zmieniło, postanowiliśmy więc, że wszyscy ruszą w teren. Po południu wreszcie pojawiły się świeże ślady i zaraz potem konie zostały odnalezione. Cały czas wędrowały w obszarze leśnym, tak jak by się chciały przed nami schować. Szybkim spacerem przez Osławę, łąki nad Smolnikiem oraz Łupkowem dotarliśmy przed nocą na zimowe pastwisko. Mamy nadzieję, że konie nie będą już się chciały bawić w chowanego i spokojnie poczekają do wiosennego przepędu,
na który oczywiście już teraz serdecznie zapraszamy!

Relacjonował i fotografował Jasiek Myśliński